Write and put it behind you.

Dat we mogen genieten in stilte,
waar enkel zachte adem te horen zal zijn,
en ik jou ogen voel kijken op mijn gloeiende wangen.

Het is niet belangrijk dát je bestaat,

maar de manier waaróp je bestaat.

Ze nam hem op, in haar ogen,
ze strekte zich uit en greep hem in haar armen.
Wilde niet dat hij sprak, want de stiltes waren net zo mooi.

Dichterbij dan dit zul je niet komen,

je kunt niet vliegen.

De tijd gaat snel, maar de gevoelens in onze ogen bewegen evenhard mee.

Nu draven mijn tenen weg van het koude water,

maar achtermij sporen, van een liefde die zich van enige voortgang onthield.

Met blote voeten lopen we op het natte gras,
al schommelend op de laatste resten gouden zomer lucht,
zodat de kou ons niet raken kan.

We drijven op de tijd,

wiens golven onontkoombaar zijn.

Zou de toekomst, anders zijn,
wanneer ik als een klein kind, onbevangen,
rond ren, en alleen maar jou wil zien lachen?

Mag ik om je nek heen dansen en zeggen,

‘Er is nog zoveel tijd’.

Rood was de kleur van de stilte,
het enige wat ze nodig had, was een beetje meer blauw.

- Lettie

De bladeren waaien je voor de ogen,

ik waai met ze mee.

Mag de wind me meenemen,

iets waar de zon eerst voorbijging, maar wat niet langer duurde tot hij de horizon weer raakte.

Mag ik aanraken, wat anders is dan toen.

Voorlopig blijven wij in het weggaan.

( - schrijver onbekend)

De wereld is een kijkdoos.